Αναζητώντας την ... απόδειξη

Πάντα είχα αυτή την βαθύτερη πεποίθηση ότι ο άνθρωπος ασχολείται με την φιλοσοφία μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα βαθύτερα του αισθήματα και έντσικτα. Για να δώσει άλλοθι στις πράξεις του και να εξυψώσει τις ζωώδεις του ορμές σε ανθρώπινα και πολλές φορές υπεράνθρωπα επίπεδα. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που αναζήτησαν την πραγματική αλήθεια, το γιατί είναι έτσι τα πράγματα και όχι πως θα έπρεπε να είναι. Το παράδοξο είναι ότι ενώ η φιλοσοφία πρέπει να σε οδηγεί στη γνώση, το ταξίδι πάντα αρχίζει ανάποδα. Η γνώση θεωρείται δεδομένη και απλά ξεκινά το ταξίδι της απόδειξης της γνώσης. Ο άνθρωπος θεωρεί δεδομένη την πεποίθησή του ότι κάτι Είναι και αρχίζει να αναζητεί τις λογικές εκείνες δομές που θα δώσουν γερά θεμέλια στην ήδη αυταπόδεικτη και δεδομένη αλήθεια. Κλασσικό παράδειγμα μπορεί να θεωρηθεί η πίστη η όχι σε κάποιο θεό. Όλοι έχουν την δική τους δεδομένη άποψη και αλήθεια και απλά ψάχνονται για να αποδείξουν την ορθότητα της επιλογής τους. Η όλη διαδικασία γίνεται για την περισυλλογή επιχειρημάτων και όχι για την αναζήτηση της ίδιας της αλήθειας. Γι αυτό είναι πιό πιθανό στην βιβλιοθήκη κάποιου "άθεου" να βρείς βιβλία του Νίτσε, του Μάρξ η του Δήμου παρά του Παΐσιου και αναλόγως αντίθετη θα είναι η εικόνα στου "θεοσεβούμενου" . Και πολλές φορές αναρωτιέμαι, γιατί το ψάχνετε αφού ήδη ξέρετε;

Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και οι ίδιοι οι φιλόσοφοι, ακόμη και οι επιστήμονες. Την αναζήτηση όχι της αλήθειας αλλά της απόδειξης. Τακτική που οδήγησε στα μεγαλύτερα κολλήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Οι αλχημιστές έφαγαν όλο τον μεσαίωνα να βρούν την συνταγή να φτιάχουν τεχνητό χρυσάφι θεωρώντας ότι αυτή η δυνατότητα είναι δεδομένη. Αν μελετήσει κάποιος τις βιογραφίες μεγάλων επιστημόνων και φιλοσοφων θα διαπιστώσει αυτό το φαινόμενο. Ότι ανάλωσαν την ζωή τους αναζητώντας την απόδειξη. Το άλλοθι της μεγάλης πίστης τους, αυτής της πίστης που τους γέμιζε την ζωή. Κάποιοι τα κατάφεραν γιατί έτυχε η δική τους αλήθεια να συμπίμπτει με την πραγματική. Αλλά οι περισσότεροι απότυχαν... Αυτό όμως που άφησαν πίσω τους είναι το έργο τους. Ένα έγρο που πολλές φορές οδηγεί και άλλους στο ίδιο στραβό μονοπάτι. Γι αυτό και υπάρχουν τόσοι δρόμοι για τόσες διαφορετικές αλήθειες, όλοι βασισμένοι σε πολύ ισχυρά θεμέλια. Παρά το ότι στο τέλος η αλήθεια μπορεί να είναι μόνο.. μία.

Ίσως αυτό να είναι η αρχή των κακών. Η νοοτροπία που σκοτώνει την συζήτηση. Αυτό που τόσο άρχισε να με ενοχλεί στο διαδύκτιο. Αυτή η φλυαρία, η διάθεση επίδειξης εξυπνάδας και γνώσης, γνώσης μυημένης από πεποιθήσεις άλλων. Είναι εκεί που η συζήτηση αρχίζει να γίνεται αγώνας ποδοσφαίρου για το ποίος θα παραθέσει την καλύτερη βιβλιογραφία, το ποιός θα πεί το πιο πειστικό απόφθεγμα.  Και όσο αυτή χάνει το νόημα της τόσο εγώ φεύγω ακόμα πιό μακριά...

Δεν ξέρω ίσως να ήταν καλύτερο να προσπαθούμε να πειστούμε παρά να προσπαθούμε να πείσουμε, ίσως.

Κύριοι τα κουπόνια σας!

 

Μεγάλο Σάββατο! Οι πιστοί οργιάζουν, βάζουν τα καλά τους! Είναι η μέρα που γίνονται καλοί άνθρωποι, μέχρι αύριο. Και οι αντί-πιστοί στην αντεπίθεση. Είναι η εποχή που τους ευνοεί να αποδείξουν ότι ο θεός δέν υπάρχει, είναι ψέμα. Ότι τα πάντα είναι μια πλεκτάνή, ένα παιχνίδι εξουσίας, μια μυστική συμφωνία κάποιων σοφών. Τους φταίνε όλα, οι παπάδες, οι πιστοί, τα έθιμα και ο θεός, ο μεγάλος τους εχθρός. Και δώστου μίσος και υποκρισία και απ τους δύο. Σε μια εποχή που έπρεπε να κυριαρχεί η αγάπη. Τουλάχιστον για τα υπαρκτά, τους ανθρώπους. Και μετά κάποιοι με λένε εμένα ακραίο και φανατικό. Τί ειρωνεία... Το μεγάλο μου παράπονο από την διαλεκτική. Γιατί πρέπει πάντα να υπομένουμε την αντίθεση; Γιατί να μην περνάμε απευθείας στη σύνθεση;

Από εκεί και πέρα το νέο, συμβολικό, ήρθε από την Αμερική, τες ΗΠΑ. Μοιράζουνε κουπόνια λέει στα σούπερμάρκετ! ΄Ωπας, τί έγινε παλικάρια; Στην μητρόπολη της ελευθερίας; Στην μητέρα του φιλελευθερισμού, κουπόνια; Αυτά δεν τα έκανε μόνο ο ¨κακός¨ Στάλιν; Οι άθεοι κομμουνιστές; Το πετρέλαιο καλπάζει, ο πλανήτης ψήνεται, οι ΗΠΑ απειλούνται με πτώχευση, οι μισθοί μας εξανεμίζονται,  η Κύπρος έχει ξεράνει, τα τρόφιμα έχουν γίνει χρυσάφι αφού χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί πετρέλαιο. Η ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής, καμιά πενηνταριά χρονάκια μας δίνουν οι επιστήμονες. Και όλα αυτά ούτε 20 χρόνια μετά που άρχισε το νέο μας πείραμα, η ¨Νέα Τάξη¨, η εποχή της ελευθερίας. Το πείραμα που μπροστά του ο υπαρκτός σοσιαλισμός μοιάζει με παιδική ασθένεια. Αυτό που θα μας στείλει στον αγύριστο μία και καλή. Και μετά κάποιοι λένε ότι ο όρος "υπερκατανάλωση" είναι σχετικός και πλασματικός. Ότι οι ανάγκες του ανθρώπου δεν μπορούν να οριστούν. Ότι αυτή είναι η χάρη του καπιταλισμού, η ομορφία του. Ότι τα όρια, οι απαγορεύσεις και οι κανόνες είναι απανθρωπιά, δικτατορία, ολοκληρωτισμός.

Η υποκρισία πραγματικά δεν έχει όριο στις μέρες μας. Η κάθε λογής νομεγκλατούρα του κόσμου, οι δήμιοι της ανθρωπότητας βγήκαν στον δρόμο. Βγήκαν να καταδικάσουν την Κίνα λέει γιατί παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Θιβέτ. Που είσασταν κύριοι όταν οι χώρες σας εισέβαλαν σε ξένα κράτη; Θα κάνετε τα ίδια και για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου; Τουλάχιστον το Θιβέτ είναι μια εσωτερική υπόθεση και δεν είμαστε εκεί για να ξέρουμε, για να πάρουμε σωστή άποψη. Πέστε τουλάχιστον την πραγματική σας έγνοια που δεν είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά η άνοδος της Κίνας και ο κίνδυνος της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας σας. Άκουγα προχθές τον πρέσβη της Κίνας στο ραδιόφωνο (ναι, του δώθηκε η ευκαιρία να μιλήσει) να απαντάει σε ένα "ειδήμονα" δημοσιογράφο για το Θιβέτ. Του απάντησε με τρείς απλές ερωτήσεις, " ξέρεις άνθρωπέ μου που είναι το Θιβέτ, θα το βρείς στον χάρτη, έχεις πάει για να δείς την πολιτική κατάσταση εκεί;". Δυστυχώς στις μέρες μας, με την χρήση της τεχνολογίας, γίναμε όλοι φιλόσοφοι, ειδικοί και επιστήμονες. Φτιάξαμε όλοι άποψη, πλαστή και ψεύτικη... Είναι η μεγαλύτερη ασθένεια της τεχνολογίας. Ενώ προσφέρει πρόσβαση στην αλήθεια, πολλαπλασιάζει το ψέμα. Και αυτό είναι κακό, γιατί ενώ η αλήθεια είναι πεπερασμένη το ψέμα είναι άπειρο.

Τέλοσπάντον, Αγαπάτε Αλλήλους, το έχει η μέρα! Καλό Πάσχα!

IQ Στρουθοκάμηλου.

Αυτό νιώθω ότι έχω κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση τον τελευταίο καιρό. Θα βρεθεί κανένας χριστιανός(η οτιδήποτε άλλο φτάνει να καταλάβω ο φτωχός) να μου εξηγήσει τί ζόρι τραβάτε εσείς οι Έλληνες με την Μακεδονία; Γιατί να μην ονομάσουν οι άλλοι την χώρα τους όπως θέλουν; Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω... Ούτε εδάφη ζήτησαν ούτε τίποτα. Απλά το αυτονόητο, το όνομα της χώρας τους να είναι το όνομα της περιοχής που μένουν. Όσο περισσότερο μουλαρώνετε τοσο περισσότερο ανάβουνε τα εθνικιστικά ένστικτα και από τις δυο πλευρές. Και από την άλλη δεστε το και αλλιώς. Το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης άνήκει στην Τουρκία. Και η Σμύρνη και η Ιωνία και η Κωσταντινούπολη. Όμως κανείς δεν σας απαγόρευε να χρησιμοποιείτε τα ονόματα στις περιοχές σας, στις πόλεις σας, στις ομάδες σας... Θα μου πείτε τώρα και αυτά δικά σας είναι.. Ισχυρό επιχείρημα, δεν μπορώ να πώ... Κάποιος θα μου προσθέσει ότι στο μέλλον θα αρχίσουν να έχουν επεκτατικές βλέψεις και εδαφικές απαιτήσεις. Ε ναί, όσες έχετε και σείς τώρα. Να σας θυμίσω την Βόρεια Ήπειρο, το "Πάλι με χρόνια με καιρούς".. Αλλά είπαμε και αυτά δικά σας είναι. Τελοσπάντων είπαμε θα περιμένω αυτόν τον χριστιανό να μου εξηγήσει. Α και να εξηγηθώ, δεν έχω πάρει θέση ακόμα, περιμένω την εξήγηση.

Φλυαρίες...

Γιατί άρχισα να νιώθω ότι τα μαύρα αγκάθια άρχισαν να αμβλύνονται; Από την μία η εκλογή του Jeronimo έφερε την ηπιότητα στην "Μητέρα" Πατρίδα και από την άλλη η εκλογή του Δημήτρη της Αννούς έστειλε τον ΑΧΥΡΟστομο να "κρυφτεί στα πετσιά του" που λένε και στο χωριό μου. Μας έμεινε βαρίδιο ο Άνθιμος αλλά τι να κάνουμε... Μην τα θέλουμε και όλα. Τί ζόρι τραβάει κι αυτός, τελοσπαντων... Άρχισα να νιώθω μια ευφορία τώρα τελευταία, ίσως γι αυτό να σκέφτομαι έτσι. Ίσως τελικά να υπάρχουν και έξυπνοι άνθρωποι, ίσως να μήν είναι όλοι ηλίθιοι... Ισως να αξίζει να ξυπνήσω αυτό το κοιμισμένο blog, ίσως να υπάρχει κάποιος να το ακούσει, να πιάσει τις συχνότητες του. Ξέρετε αυτές οι μάζες με συναρπάζουν ώρες ώρες. Μετατρέπονται ξαφνικά, από μαντριά ηλίθιων σε κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας. Συντονίζονται μαζί σου, ξυπνόντας από ένα λήθαργο και σπρώχνουν αυτό το κόσμο ένα βηματάκι πάρακάτω. Για να δουμε... Πάντως αν ξαναψηφίσετε Καραμανλή εσείς εκεί κάτω, τί να σας πώ, ότι πάθετε θα είναι και λίγο. Και μήν μου πέιτε ότι δεν έχετε επιλογή. Κοτζάμ Τσίπρα σας βάλανε στο μενού. Και για να μην παρεξηγούμαστε δεν έχω κάτι με τον Κωστάκη. Ότι είπε το έκανε. Την ιδεολογία και την φιλοσοφία του εφαρμόζει ο άνθρωπος και πολύ καλά μάλιστα. Το πρόβλημά μου είναι με εσάς που τον ψηφίζετε. Καλά, από σχιζοφρένεια πάσχετε; Δεν γίνετε από την μιά να τον ψηφίζετε και από την άλλη να είστε στους δρόμους. Τον θέλετε η δέν τον θέλετε; Και στα δικά μας τώρα. Δημητράκη keep walking... Και άσε τους ιδιότροπους να γρινιάζουν. Άλλωστε δεν έκαναν και τίποτε άλλο στη ζωή τους. Οι γκρινιάρηδες δεν αλλάζουν το κόσμο. Μέχρι τώρα πάς καλά! Άντε, αρκετά φλυάρισα για απόψε. Καληνύχτα, αύριο πάλι...

H φιλοσοφία της σιωπής

"Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς γι αυτά πρέπει να σωπαίνει". Μεγάλη η κουβέντα του Βιτγκενστάιν, αν και λίγοι την κατάλαβαν. Πράγματι τί μπορείς να κάνεις όταν βλέπεις την αλήθεια μπροστά σου και δεν μπορείς να την πείς, να την εκφράσεις. Απλά σιωπάς... Την βλέπεις, την θαυμάζεις και λυπάσαι, λυπάσαι για τους άλλους που είναι τυφλωμένοι στο ψέμα τους. Τόσο που αδυνατούν να κοιτάξουν αλλού...

Απ εκεί και πέρα καταλαβαίνεις ότι πράγματι το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν. Και ο μινιμαλισμός πλέον τρόπος ζωής. Να υπάρχει μόνο ότι αξίζει. Ότι είναι περιττό και αχρείαστο στο τέλος καταντά εμπόδιο και σκουπίδι. Και η φλυαρία αρχίζει να αποτελεί ρουτίνα και κίνδυνο.

Οπόταν το Bloggάκι μου καλοσορίζει το νέο χρόνο συνεχίζοντας τον μοναχικό δρόμο της σιωπής, φιλοσόφοντας πάντα μόνο για αυτό που αξίζει...

Προκαταβολικά καλό νέο έτος!