Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Οι φάτσες των δρόμων

Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, που κατοικώ μόνιμα πλέον στην Κύπρο,  περνάω όλο και περισσότερες ώρες καθημερινά στο αυτοκίνητο και στους δρόμους γενικότερα. Αύτο που άρχισα να παρατηρώ έντονα πλέον, κάτι που δεν έκανα πρίν, είναι ότι οι δρόμοι είναι μια ψυχογραφία της κοινωνίας, να μήν πώ Η ψυχογραφία, ιδιαίτερα της κυπριακής κοινωνίας. Στην Κύπρο του σήμερα, η παρουσία στον δρόμο είναι η μεγαλύτερη κοινωνική προβολή.Όλα τα υπόλοιπα έχουν υποβαθμιστεί. Το τί σπίτι έχεις, τί μόρφωση έχεις, το πώς μιλάς, το ποιός είσαι ακόμη και το πόσα χρήματα έχεις τα ξέρουν μόνο όσοι ήδη σε γνωρίζουν έστω και κάπως. Ενώ στον δρόμο είναι διαφορετικά. Εκεί υποχρεωτικά σε βλέπουν ακόμη και αυτοί που δεν θέλουν να σε ξέρουν. Με το ζόρι που λέμε. Άρα η φάτσα σου στον δρόμο είναι το πάν. Το να σταματήσεις στα φανάρια με την καινούργια ΒWM δίπλα από το σαραβαλάκι του κυρίου είναι η απόλυτη ηδονή!  Το να κυκλοφορείς με άπλυτο αυτοκίνητο το Σάββατο είναι ντροπή! Στον δρόμο φαίνονται όλα. Αυτός που θα προσπεράσει και θα μπεί από αριστερά είναι αυτός πού είναι μπροστά από τους άλλους, ο έξυπνος, αυτός που ξέρει να ελισσεται. Αυτός που περνάει με κόκκινο είναι ο ασυμβίβαστος, αυτός που δεν περιορίζεται σε στερεότυπα. Ο τύπος που θα σε κτυπήσει καθώς είσαι σταθμευμένος και θα φύγει είναι αυτός που ξερει να αρπάζει τη τύχη  τα μαλλιά.

Είναι γεγονός ότι η Mercedes, μάρκα πολυτελείας, είναι από τις πρώτες σε πωλήσεις (πρώτη τον περασμένο Οκτώμβριο) μάρκες αυτοκινήτων, σε μια χώρα που ο μέσος μισθός δεν υπερβαίνει τον μέσο ευρωπαικό όρο. Είναι γεγονός ότι είμαστε η πρώτη χώρα σε κατα κεφαλήν αυτοκίνητα στον κόσμο. Είναι γεγονός ότι κατέχουμε μιά από τις κορυφαίες θέσεις στα θανατηφόρα ατυχήματα. Είναι γεγονος ότι μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζει και αναπνέει για την φάτσα της στον δρόμο. Στην Κύπρο του σήμερα είσαι ότι αυτοκίνητο έχεις. Δείξε μου το κάρο σου να σου πώ ποιος είσαι, που λέμε. Όπως διάβασα κάπου κάποτε, για τον Κύπριο το αυτοκίνητο είναι η προέκταση του πέους του (η αιδοίου αντίστοιχα, το φαινόμενο δεν κάνει διακρίσεις σε φ'υλα). Προτιμά να μένει σε τρώγλη αλλά να έχει καλο αυτοκίνητο. Εσείς το χετε σκεφτεί ποτέ; Πόσο νοιάζεστε για την φάτσα σας στον δρόμο; Θα ήθελα να ακούσω και άλλες προσεγγίσεις...

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Η Στιγμή της Αλήθειας

Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσο μικρός είναι ο κόσμος, και ώς συνέχειά του εμείς, απέναντι στην αλήθεια; Πολύ μικροί... Με αφορμή το γνωστό τηλεπαιχνίδι, διάβαζα τις προάλλες ένα δημοσίευμα που έλεγε ότι άτομα οδηγούνται σε "εξευτελισμό" για κάποια ψωροευρώ και το πιό αστείο ότι το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο στο συγκεκριμένο τηλεπαιχνίδι με το εξής δικαιολογητικό, ότι «επ΄ αμοιβή ωθούνται τα πρόσωπα σε εξευτελισμό»! Άκουσον κυρίες και κύριοι! Στην σημερινή κοινωνία το να λές την αλήθεια είναι "εξευτελισμός"! Λογικό θα ήταν, σε μια κοινωνία που αναδεικνύει το ψέμα ώς αρετή και ήθος, η αλήθεια να θεωρείται ευτέλια και μικρότητα. Σε αυτή την κοινωνία είσαι ενάρετος και αξιοπρεπής, φτάνει να ξέρεις να χώνεις τις βρωμιές σου. Δήλαδή, κάνε ότι είναι να κάνεις αλλά ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ. Σε αυτή την κοινωνία υπάρχει μόνο ότι λέγεται. Τά υπόλοιπα δεν υφίστανται. Καλά σας λέω εγώ ότι ακόμη ζούμε στο μακρινό παρελθόν, στο πολύ βαθύ παρελθόν...

Ας σοβαρευτούμε λίγο, είναι δηλαδή εξευτελισμός να παραδέχεται κάποιος ότι δεν χωνεύει τον γονιό του; Είναι δηλαδή η παραδοχή που επικυρώνει την πράξη; Αν δηλαδή δεν το έλεγε δεν θα το ένιωθε; Είναι μήπως ευτέλεια να παραδέχεται κάποιος ότι έχει ερωτικές φαντασιώσεις με άλλο πρόσωπο εκτός από το σύντροφό του; Σας προκαλώ, πέστε μου ένα φυσιολογικό ανθρώπινο όν που δεν το έχει κάνει. Η παραδοχή της αλήθειας, έστω και αν αποκαλύπτει ανήθικη πράξη είναι απόλυτα αξιοπρεπής και καθιστά το πρώτο βήμα προς την επαναφορά της ηθικής. Κατ εμένα, η μεγαλύτερη ηθική και κοινωνική αξία είναι η αλήθεια και κάθε βήμα προς αυτή οδηγει και στην επέκταση του  πολιτισμου

Εγώ πραγματικά βγάζω το καπέλο σε αυτούς τους ανθρώπους και τους θεωρώ πρωτοπόρους του πολιτισμου, που έστω και επ αμοιβή, έχουν κάνει ένα βήμα προς την αλήθεια. Εγώ ακόμη νιώθω πολύ μικρός και τιποτένιος για να το κάνω.

Δυστυχώς όμως, σε μιά κοινωνία του "δηθεν", του επιφανειακού καθωςπρεπισμού, του "ηθικού" πουριτανισμού και της αρχής "τα εν οίκω μη εν δήμω" ο δρόμος προς την αλήθεια είναι πολύ μακρύς. Αλλά όσο μακρύς και νά ναι πάντα θα χρειάζεται το πρώτο βήμα...

Keep walking...