Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

Φιλοσοφίες της Κυριακής

I know that people do not give a shit about what i do, even thought they would not be able even to shit without it.

Αφιερωμένο στους επιστήμονες που είναι κλεισμένοι κάπου σε ένα υπόγειο, στους μηχανικούς που ξημεροβραδιάζονται πάνω από δυσεπίλυτα προβλήματα, στους οδηγούς ασθενοφόρων, στον καλό κύριο που απαντά την γραμμή του 11892 μετά τις 12 για να απαντήσει την ηλίθια ερώτηση μας, στις όμορφες αεροσυνοδούς, στους οδηγούς λεωφορείων,τραμ και μετρό, στον κλειδαρά μου, στον φούρναρη και στον γαλατά... Στην κορούδα στα Starbucks που μου ψήνει τον καφέ του φίλτρου μου με τόσο μεράκι... στους νοσοκόμους... και σε άλλους πολλούς. Αφιερωμένο σε όλους τους ανώνυμους ήρωες που φροντίζουν η καθημερινότητα και το αύριο να είναι το ίδιο καλό ή και καλύτερο από το χθές... Που φροντίζουν να έχουμε αύριο.

Μή αφιερωμένο στον κάθε λογής μαιντανό, ρεπανάκι, δυόσμο που ρυπαίνει το κάθε μεσο ανθρώπινης επικοινωνίας. Μή αφιερωμένο στους αγράμματους και ανίδεους δημοσιογράφους, στους αλαζόνες της σκηνής, δηθεν χορευτάδες, μασκαράδες, αηδόνια. Μη αφιερωμένο στους καταχραστές του πνέυματος, δήθεν παραμυθάδες, ποιητάρηδες,  φιλοσοφάρηδες, πολιτικάντηδες. Μη αφιερωμένο σε όλους τους δηθεν.

Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

Περί Τέχνης

"Η διαφορά της τέχνης από την επιστήμη είναι το ότι η επιστήμη είναι η διαδικασία καταγραφής προκαθορiσμένων βημάτων με στόχο την επανειλημμένη επίτευξη του επιθυμητου ενώ τέχνη είναι η ικανότητα επανειλημμένης επίτευξης του επιθυμητου χωρίς προκαθορισμένα βήματα."

Pak, 2009

Δευτέρα 5 Απριλίου 2010

Το Λακωνίζειν

Μεγάλη Δευτέρα σήμερα, από τις πιό βαρετές μέρες της χρονιάς, γιατί οι υπόλοιποι συνεχίζουν να τρών τον αγλέωρα ενω εγώ αποφάσισα να μείνω στα χτεσινά. Μη έχοντας τι να κάμω και κατα συνέπεια νωχελικα σέρφαροντας την κυπρομπλογκόσφαιρα, επιβεβαίωσα μια διαπίστωση που έκαμα παλιά. Πρίν τρείς μήνες ξεκινήσαμε μια συλλογική προσπάθεια αρκετοί κύπριοι μπλόγγερς, το epanenosi.com. Ενώ αρχικά η ροή των post ήταν περίπου μία την ημέρα, τώρα επέσαμε στις μία κάθε πέντε μέρες με συνεχή πτωτική τάση. Κάποιος μπορεί να πεί ότι ξεφουσκώνει η φούσκα η ότι το επιχείρημα απέτυχε. Αντιθέτως, εγώ το θεωρώ πολύ θετικό. Πάντα πίστευα στο λακωνίζειν που εστί φιλοσοφείν και για μένα εν τρόπος και στάση ζωής. Όσοι με ξέρουν και προσωπικά το αντιλαμβάνονται, άλλωστε φαίνεται και απο το ιδιο μου το blog. Οπόταν για μένα η φλυαρία σε ένα χώρο είναι κριτίριο ποιότητας. Ως συνέπεια, η μείωση στις αναρτήσεις του epanenosi.com αποτελούν ένδειξη ποιοτικής αρθρογραφίας. Αυτοί που γράφουν, γράφουν μόνο όταν έχουν κάτι να πουν. Σε αντίθεση με άλλους που βομβαρδίζουν με σάχλες τα μέσα καθημερινώς...

Γιατί όπως και να το κάμουμε οι αλήθειες είναι πεπερασμένες ενω οι μαλακίες άπειρες.

Αν για παραδειγμα θέλεις να σχολιασεις το 1+1 το μόνο σοβαρό σχόλιο που μπορείς να κάμεις είναι ότι ισούται με 2.
Ενώ άμαν ξεκινησεις τις αρλούμπες μπορείς να πεις και 3 και 4 και 5...

Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

Το βάζο και οι μπύρες

Ένα ωραίο κειμενακι που μου έστειλαν πρίν χρόνια και μου ήρθε στο μυαλό χθές..

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας μπήκε μια μέρα στην τάξη κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο γέμισε τους ρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;” Και οι μαθητές απάντησαν:
“Ναι είναι γεμάτο.”

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο. Το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά ανάμεσα στις μεγαλύτερες πέτρες. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, τους ξαναρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;” Οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν:
“Ναι, είναι γεμάτο”
.
Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά που είχαν μείνει. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο τους ξαναρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;” οι μαθητές δίστασαν για λίγο αυτή τη φορά ,αλλά απάντησαν:
“Ναι, είναι γεμάτο”.

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να πει κουβέντα πήρε από τη χάρτινη κούτα δυο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Το υγρό γέμισε όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο τους ρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;” οι μαθητές γέλασαν και αυτή τη φορά απάντησαν με σιγουριά:
“Ναι, είναι γεμάτο”.

Τώρα λέει ο καθηγητής:

“Θέλω να θεωρήσετε ότι αυτό το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σας, όπως η οικογένεια, ο σύντροφος σας, τα παιδία σας, οι καλοί σας φίλοι, η υγεία σας. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμη και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.
Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η εργασία, το σπίτι, το αυτοκίνητο. Είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά δηλαδή στη ζωή σας.
Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής σας. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δε θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα ούτε για τις πέτρες. Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δε θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε το σύντροφο σας, χαρείτε τους φίλους σας, προσέξτε την υγεία σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι και το αυτοκίνητο σας, να πληρώσετε το δήμο και το τηλέφωνο. Όμως, φροντίστε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.”

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:
“Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;”

Ο καθηγητής γέλασε και είπε:
“Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία κάθε φορά πόσο στριμωγμένος είσαι. Αυτό που πάντα πρέπει να ξέρεις είναι ότι πάντα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες”

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010

Θέλεις έλα, θέλεις μεν ερτεις!

Πατακέ, θέλεις έλα θέλεις μέν ερτεις! Χεσμένους σας έχουμε εδώ και χρόνια, και σένα και τους όμοιους σου.

Χεσμένους σας έχει και η Ιστορία! Πολλή σημασία σας εδώκαμε τωρά τελευταία… Άκου να ασχολείται ολόκληρη η κυβέρνηση αν θα έρτει ο παλιοφασίστας στην Κύπρο. Η πρόκληση δεν είναι αν θα έρτει Κύπρο. Η πρόκληση είναι που ζεί ακομα.