Έκανα λάθος;

Όταν στις 4 του Νοέμβρη ο Μπαράκ Ομπάμα εκλεγόταν στην προεδρία των ΗΠΑ, λογω της πολιτικης μου τοποθέτησης και της εγγενούς τάσης μου για αμφισβήτηση είχα ταχθεί στο στρατόπεδο των αρκετά συγκρατημένων όσον αφορα τις προσδοκίες από το γεγονός. Δυστυχώς τα μάτια μου έχουν δει πολλά και σε επίπεδο πολιτικής όσο και ανθρώπινης ζωής οπόταν η δυσπιστία μου έχει ανέβει σε υπεβολικά ψηλά επίπεδα(σε σημείο που οι φίλοι μου να με χαρακτηρίζουν αντιδραστικό). Όμως από την άλλη, δυσανασχετώ με τις ασπρομαυρες προσεγγισεις τυπου "'Αλλαξε ο Μανολιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς", οι οποίες ευδοκιμούν ιδιαίτερα στον δικό μου πολιτικό χώρο. Θεωρώ ότι έστω και η παραμικρή αλλαγή στην απόχρωση έχει σημασία. ακόμη και η αλλαγή στην ζωή μερικών ανθρώπων είναι μεγάλο επίτευμα. Γι αυτό το λόγο αποφάσισα να παρακολουθώ κάπως τις εξελίξεις ουτως ώστε να διαμορφώσω μια καλύτερη αντίληψη.

Δεν μπορω να μήν παραδεχτώ ότι ο Ομπάμα έχει επιδείξει αξιοσημείωτο έργο σε μόλις ένα μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων του. Δυστυχώς η μόνη λίστα που βρήκα που να έχει μαζεμένες τις ενέργειες του ήταν από τον guardian για τις πρώτες δεκαπέντε μέρες(κλίκ εδώ) στην οποία ήδη συμπεριλαμβάνονται πολύ σημαντικά μέτρα όπως το κλείσιμο του Γουαντάναμο και το Πακέτο ανάκαμψης της Αμερικανικής οικονομίας. Να τονιστεί ότι σε αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ που ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες. Ο Ομπάμα είχε τα κότσια λάβει μέτρα που ακόμη περιμένουμε από τους δικούς μας κομμουνιστες να λάβουν (Θα μου πείτε τώρα εδώ δεν μπορούν  να ελέγξουν τον Κουλία, επανάσταση θα κάμουν;  ). Είναι αξιοσημείωτο ότι οι συντηρητικοί άρχισαν να τον κατηγορουν ώς κομμουνιστή! Επίσης αξιοσημείωτη είναι η θετική στάση που τηρούν απέναντι του οι πλέον αντιαμερικάνοι ηγέτες όπως ο Ουγκο Τσάβες. Οπόταν ας όψονται οι εν Κύπρο, συνεπαρμένοι από ΚΚΕιστικη ρητορική, σκεπτικιστές και επικριτες του.

Για μένα πάντως  ο πάγος έχει αρχίσει να λιώνει. Το μελλον φυσικά θα δείξει αν έκανα η όχι λάθος στην αρχική μου εκτίμηση. Ελπίζω πως ναι...

Οι φάτσες των δρόμων

Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, που κατοικώ μόνιμα πλέον στην Κύπρο,  περνάω όλο και περισσότερες ώρες καθημερινά στο αυτοκίνητο και στους δρόμους γενικότερα. Αύτο που άρχισα να παρατηρώ έντονα πλέον, κάτι που δεν έκανα πρίν, είναι ότι οι δρόμοι είναι μια ψυχογραφία της κοινωνίας, να μήν πώ Η ψυχογραφία, ιδιαίτερα της κυπριακής κοινωνίας. Στην Κύπρο του σήμερα, η παρουσία στον δρόμο είναι η μεγαλύτερη κοινωνική προβολή.Όλα τα υπόλοιπα έχουν υποβαθμιστεί. Το τί σπίτι έχεις, τί μόρφωση έχεις, το πώς μιλάς, το ποιός είσαι ακόμη και το πόσα χρήματα έχεις τα ξέρουν μόνο όσοι ήδη σε γνωρίζουν έστω και κάπως. Ενώ στον δρόμο είναι διαφορετικά. Εκεί υποχρεωτικά σε βλέπουν ακόμη και αυτοί που δεν θέλουν να σε ξέρουν. Με το ζόρι που λέμε. Άρα η φάτσα σου στον δρόμο είναι το πάν. Το να σταματήσεις στα φανάρια με την καινούργια ΒWM δίπλα από το σαραβαλάκι του κυρίου είναι η απόλυτη ηδονή!  Το να κυκλοφορείς με άπλυτο αυτοκίνητο το Σάββατο είναι ντροπή! Στον δρόμο φαίνονται όλα. Αυτός που θα προσπεράσει και θα μπεί από αριστερά είναι αυτός πού είναι μπροστά από τους άλλους, ο έξυπνος, αυτός που ξέρει να ελισσεται. Αυτός που περνάει με κόκκινο είναι ο ασυμβίβαστος, αυτός που δεν περιορίζεται σε στερεότυπα. Ο τύπος που θα σε κτυπήσει καθώς είσαι σταθμευμένος και θα φύγει είναι αυτός που ξερει να αρπάζει τη τύχη  τα μαλλιά.

Είναι γεγονός ότι η Mercedes, μάρκα πολυτελείας, είναι από τις πρώτες σε πωλήσεις (πρώτη τον περασμένο Οκτώμβριο) μάρκες αυτοκινήτων, σε μια χώρα που ο μέσος μισθός δεν υπερβαίνει τον μέσο ευρωπαικό όρο. Είναι γεγονός ότι είμαστε η πρώτη χώρα σε κατα κεφαλήν αυτοκίνητα στον κόσμο. Είναι γεγονός ότι κατέχουμε μιά από τις κορυφαίες θέσεις στα θανατηφόρα ατυχήματα. Είναι γεγονος ότι μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζει και αναπνέει για την φάτσα της στον δρόμο. Στην Κύπρο του σήμερα είσαι ότι αυτοκίνητο έχεις. Δείξε μου το κάρο σου να σου πώ ποιος είσαι, που λέμε. Όπως διάβασα κάπου κάποτε, για τον Κύπριο το αυτοκίνητο είναι η προέκταση του πέους του (η αιδοίου αντίστοιχα, το φαινόμενο δεν κάνει διακρίσεις σε φ'υλα). Προτιμά να μένει σε τρώγλη αλλά να έχει καλο αυτοκίνητο. Εσείς το χετε σκεφτεί ποτέ; Πόσο νοιάζεστε για την φάτσα σας στον δρόμο; Θα ήθελα να ακούσω και άλλες προσεγγίσεις...

Η Στιγμή της Αλήθειας

Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσο μικρός είναι ο κόσμος, και ώς συνέχειά του εμείς, απέναντι στην αλήθεια; Πολύ μικροί... Με αφορμή το γνωστό τηλεπαιχνίδι, διάβαζα τις προάλλες ένα δημοσίευμα που έλεγε ότι άτομα οδηγούνται σε "εξευτελισμό" για κάποια ψωροευρώ και το πιό αστείο ότι το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο στο συγκεκριμένο τηλεπαιχνίδι με το εξής δικαιολογητικό, ότι «επ΄ αμοιβή ωθούνται τα πρόσωπα σε εξευτελισμό»! Άκουσον κυρίες και κύριοι! Στην σημερινή κοινωνία το να λές την αλήθεια είναι "εξευτελισμός"! Λογικό θα ήταν, σε μια κοινωνία που αναδεικνύει το ψέμα ώς αρετή και ήθος, η αλήθεια να θεωρείται ευτέλια και μικρότητα. Σε αυτή την κοινωνία είσαι ενάρετος και αξιοπρεπής, φτάνει να ξέρεις να χώνεις τις βρωμιές σου. Δήλαδή, κάνε ότι είναι να κάνεις αλλά ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ. Σε αυτή την κοινωνία υπάρχει μόνο ότι λέγεται. Τά υπόλοιπα δεν υφίστανται. Καλά σας λέω εγώ ότι ακόμη ζούμε στο μακρινό παρελθόν, στο πολύ βαθύ παρελθόν...

Ας σοβαρευτούμε λίγο, είναι δηλαδή εξευτελισμός να παραδέχεται κάποιος ότι δεν χωνεύει τον γονιό του; Είναι δηλαδή η παραδοχή που επικυρώνει την πράξη; Αν δηλαδή δεν το έλεγε δεν θα το ένιωθε; Είναι μήπως ευτέλεια να παραδέχεται κάποιος ότι έχει ερωτικές φαντασιώσεις με άλλο πρόσωπο εκτός από το σύντροφό του; Σας προκαλώ, πέστε μου ένα φυσιολογικό ανθρώπινο όν που δεν το έχει κάνει. Η παραδοχή της αλήθειας, έστω και αν αποκαλύπτει ανήθικη πράξη είναι απόλυτα αξιοπρεπής και καθιστά το πρώτο βήμα προς την επαναφορά της ηθικής. Κατ εμένα, η μεγαλύτερη ηθική και κοινωνική αξία είναι η αλήθεια και κάθε βήμα προς αυτή οδηγει και στην επέκταση του  πολιτισμου

Εγώ πραγματικά βγάζω το καπέλο σε αυτούς τους ανθρώπους και τους θεωρώ πρωτοπόρους του πολιτισμου, που έστω και επ αμοιβή, έχουν κάνει ένα βήμα προς την αλήθεια. Εγώ ακόμη νιώθω πολύ μικρός και τιποτένιος για να το κάνω.

Δυστυχώς όμως, σε μιά κοινωνία του "δηθεν", του επιφανειακού καθωςπρεπισμού, του "ηθικού" πουριτανισμού και της αρχής "τα εν οίκω μη εν δήμω" ο δρόμος προς την αλήθεια είναι πολύ μακρύς. Αλλά όσο μακρύς και νά ναι πάντα θα χρειάζεται το πρώτο βήμα...

Keep walking...

Παρελθόν

Πώς να μην γράψεις για κάτι τέτοιο, όσο και να βαριέσαι... Κάποιοι ηλίθιοι έδωσαν ευκαιρία σε άλλους ηλίθιους να δείξουν το άθλιο πρόσωπο αυτού του τόπου, για ακόμη μια φορά. Το σύστημα και τα τσιράκια του, χωρισμένοι στα δύο, έχουν παράσταση και πάλι. Και απο γύρω κάθε λογής κομπάρσοι να πέρνουν θέση και αντίθεση, με τον ένα η με τον άλλο, κοκορομαχόντας με ξίφη επιχειρηματα συντηρητισμού και αφελή δήθεν προοδευτισμού. Οι ακραιες αντιθέσεις των παρακμιακών οντοτήτων(ηλίθιοι με εξουσία vs μασκαράδες με ιδέες) έχουν καταφέρει να γίνουν μείζον κοινωνικό ζήτημα. Και αυτό γιατί όλοι οι υπόλοιποι πάσχουν από μια χρόνια απάθεια. Δυστυχώς είμαστε ακόμη στο μακρινό παρελθόν. Ο ενεργός πολίτης του μέλλοντος χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά από την μητέρα εξέλιξη για να φτιαχτεί...

Information Validation

 

To γνωστό Information Overload, ως φαινόμενο, είναι χιλιοπαρατηρημένο και χιλιοσχολιασμένο. Το φαινόμενο της εποχής, η υπερβολική δόση πληροφορίας, βασανίζει ένα μεγάλο κομμάτι του ενεργού διαδυκτιακού πλυθησμού, συμπεριλαμβανομένου και μένα:(. Δυστυχώς, η υπερβολική δημιουργία πληροφορίας κάνει την κατανάλωση της και την σωστή απορρόφησή της εξαιρετικά δύσκολη. Προσωπικά, οι καθημερινές πηγές πληροφόρησης μου είναι καμιά 20ρια blogs παντός περιεχομένου, καμιά 10ριά blogs τεχνικού περιεχομένου, 4-5 newsletters στο email μου, 4-5 portal και 2-3 εφημερίδες, Και το αποτέλεσμα, δεν προλαμβαίνω, τα πλείστα μένουν στα αδιάβαστα. Ά ξέχασα να βάλω και καμιά 20ριά βιβλία αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη συν συνδρομές σε συμβατικά περιοδικά. Και στο τέλος όλα αυτά να με οδηγούν σε ενοχές τύπου "Άντε, και πάει και αυτό το μήνα το SQL Server magazine στο αρχείο αδιάβαστο. Το επόμενο τεύχος θα το διαβάσω όλο!" .

Όλα αυτά πλέον με οδηγούν στη σκέψη ότι η τέχνη των επόμενων χρόνων θα είναι αυτό που εγώ αποκαλώ Information Validation. Θα είναι πλέον η ικανότητα μέσα από όλη αυτή τη παραγωγή bits και bytes, αναμασημένης πληροφοριάς και κόπιας πολλές φορές, να μην πω σαβούρας τις πλείστες, η εξαγωγή και η διάκριση της χρήσιμης και με αξία πληροφορίας. Ίσως πλέον να πρέπει να γίνουμε εξαιρετικά επιλεκτικοί στο τι διαβάζουμε και πώς. Ίσως πλέον να πρέπει να μειώσουμε τα κοινωνικά δίκτυα στα οποία συμμετέχουμε, να επιλέγουμε ποίοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι και σύνδεσμοι σε αυτά, να συμμετέχουμε εκεί που πράγματι έχουμε κάτι να δώσουμε(ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε να συμμετέχω στο group AMAN-τα καθάρματα του facebook, αν και τους εκτιμώ αφάνταστα) να διαβάσουμε αυτά που έχουν κάτι να μας πούν. Ίσως το μέλλον να είναι η τέχνη της αναζήτησης, της αξιολόγησης και της κατανόησης της πληροφορίας. Τουλαχιστον εγώ το έχω θέσει ώς προτεραιότητα, πρίν πάθω κανένα buffer overflow...