Ο Πιτσιλλίδης σας...

 

"ΑΣΦΑΙΡΗ ΦΛΥΑΡΙΑ! Είναι η εποχή που πάντα φλυαρούν. Μόλις τους κονιορτοποιήσουμε 2-3 φορές θα χάσουν ΠΑΛΙ τη θρασύτατη λαλιά τους."

"Και τί εννοίες όταν λες; λίγα λόγια για την ΕΔΟΝ; Τί είναι η ΕΔΟΝ; Ιερή; Η ΕΔΟΝ είναι ένα όργανο προπαγάνδας του ΚΚΚ (νυν ΑΚΕΛ) που καταστρέφει με δηλητήριο της ψυχές των νέων της Κύπρου. Τί θα μας στείλετε στην Σιβηρία; Τί πάει να πει; λίγα λόγια; Και να έχεις υπόψη σου ότι ουδόλως είναι η μεγαλύτερη παράταξη. Η ΝΕΔΗΣΥ και η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ πετυγχαίνουν πεφηφανείς νίκες σε όλα τα επίπεδα και η πλειοψηφία της νιότης της Κύπρου δεν επιδοκιμάζει το πισωγύρισμα της αναχρονιστικής ΕΔΟΝ σας."

"Αν είσαστε Τούρκοι φίλε να πάτε στην Μογγολία από εκεί που ξεκίνησαν οι ορδές των Σελτσούκων και των άλλων τουρκικών φυλών και να μας αφήσετε ήσυχους!. Νρέπομαι για λογιαριασμό σας με αυτά που ακούω. Περισσότερο όμως θυμώνω με την ηγεσία του ΑΚΕΛ που σας δηλητηρίασε με αυτή την άρρωστη νοοτροπία."

"Φαίνεται ότι προφανώς δεν παρακολουθείς τηλεόραση αγαπητή Μαρία Γεωργίου. Σε αλλεπάλληλες τηλεοπτικές εκπομπές στηλίτευσα με ηφαιστειώδη αγανάκτηση αυτή την σκανδαλώδη οικονομική κατάστασταση της ομόνοιας. Να ενώσω τους φιλάθλους όλων των ομάδων είναι το ζητούμενο. Μα ήταν ενωμένοι και αποφάσισαν το 1948 να αποσχιστούν επειδή συγχαρήκαμε ως ΑΠΟΕΛ την νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων στην Ελλάδα ενάντια στις πραξικοπηματικές ενέργειες των κομμουνιστών. Μετανιώστε, αναγνωρίστε την ελληνική σας καταγωγή και ελάτε πίσω ξανά!"

 

Αυτά και άλλα γράφει ο πρώην υποψήφιος ευροβολευτής Ανδρέας Πιστιλλίδης στα σχόλια, στις φωτογραφίες του facebook του.

Περισσότερα σχόλια επιπέδου θα βρείτε εδώ

Εγω θα συνοψίσω λέγοντας απλά... χτιτζιό!!! Shit Head! Ένας φασίστας και μισός! Ευτυχώς που δεν βγήκε. Ελπίζω οι υγιείς φιλελεύθεροι Συναγερμικοί να μας γλυτώσουν από αυτό το .... ατε έν θα πω, και να μην τον δούμε να πολιτεύεται πουθενά. Ας περιορίσει την δράση του στους πορτοκαλί και τις Σβάστιγκες.

Είσαστεν Αμπάλατοι!

Κάθε χρόνο, τετοια μέρα, ο κυπριακός λαός δείχνει ότι του αξίζουν αυτά που παθαίνει. Τις τελευταιες εβδομάδες έζησα ένα παραλογισμο στειρου αντιαστυνομικισμού αλλά δεν είχα την αντοχη να είμαι και πάλι η παραφωνία. Σιώπησα. Εκατοντάδες βγήκαν και έγραφαν, έγραφαν, έγραφαν... Για την αστυνομία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ελευθερία και μπλα, μπλα, μπλα... Έφτιαξαν κινήσεις, έκαναν εκδηλώσεις, έδωσαν συνεντεύξεις.. Αλλά αποδείξατε όλοι τρανά ότι χεσμένα τα έχετε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η μοναδική σας έγνοια είναι το βαθύ σας μίσος για την αστυνομία, τίποτα άλλο! Σας ενοχλέι που σας βάζουν πρόστιμα. Σας ενοχλεί που σας χαλούν τις λαμπρατζιές. Όταν βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου, στην οποία εναντιώνομαι και γώ παρεπιπτόντως, βγήκατε στους δρόμους να διαδηλώσετε ότι έδειραν τα παιδιά σας. Αλλά όταν τα παιδιά σας έδερναν τους "μπάτσους" στο ΓΣΠ δεν μιλήσατε. Όταν έστειλαν στο νοσοκομείο έναν "κολόμπατσο" (στο ΑΕΛ-ΑΠΟΕΛ συγκεκριμένα) δεν πήγατε με την κίνηση έξω από το ΣΥΦΑΕΛ να διαμαρτυρηθείτε. Γιατί αυτά ήταν τα παιδιά σας και αυτός "κολομπατσος".  Χθες δεν σας είδα να προστατεύετε το δικαίωμα του απλού ανθρώπου να κάνει ανάσταση χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Γιατι αυτοί που έριχναν κροτίδες και έφτιαχναν υπέρογκες λαμπρατζιές ήταν παιδιά σας. Όταν μάλιστα οι κολομπατσοι προσπάθησαν να επέμβουν, αγκριστήκατε γιατί να θυμώνουν στα μωρά. Καλά που εν εκάμετε και κίνηση "Προστατέψτε την Λαμπρατζιά". Τώρα που κάηκαν οι πάσαλλοι της ηλεκτρικής, που χάθηκαν παλάμες, που χάθηκαν ζωές στην άσφαλτο, τί να σας πω; Καλά να πάθετε; Δεν θα σας το πώ. Θα σας πώ να μαζέψετε τα παιδιά σας πρωτα και μετά να τα βάζετε με την αστυνομία. Αλλά το ποιό πιθανόν είναι να κάμετε καμιά διαμαρτυρία έξω από την αστυνομία γιατί δεν κάνει καλά την δουλειά της. Γι αυτό σας λέω ότι είσαστεν αμπάλατοι

"Ζήσε κάθε μέρα σαν νά ναι η τελευταία..."

Αλήθεια ποιός σκέφτηκε αυτή την μαλακία και την ξεστόμισε; Για αναλογιστείτε τον εαυτό σας και σκεφτείτε λίγο σοβαρά. Πόσοι από σας λογαριάζετε να πεθάνετε αύριο;

Δυστυχώς, το παραπάνω απόφθεγμα έχει γινει η παντιέρα της νεοελληνικής και νεοκυπριακής κουλτουρας. Και δυστυχώς όλοι ζούμε στο χεσμένο μας αύριο. Ζούμε στο αύριο για το οποίο δεν νοιαστήκαμε χθές. Ζούμε στο αύριο γιατί κοιμηθήκαμε χθές νομίζοντας ότι σήμερα θα πεθάνουμε. Κι όμως ξυπνήσαμε. Και οι περισσότεροι έχουμε ακόμη πολλά αύριο να ξυπνήσουμε. Όταν ζείς κάθε μέρα σαν νά ναι η τελευταία τότε δεν μένει τίποτα για την επόμενη. Και ενώ η τελευταία μέρα είναι μόνο μία, οι επόμενες είναι πολλές, πάρα πολλές. Η μιζέρια του σήμερα είναι η απρονοησία του χθές. Γι αυτό κάθε μέρα ας σκεφτούμε ότι και αύριο εδώ θαμαστε πάλι...

ΥΓ: Θυμηθείτε το ποιο πάνω καθώς θα ξυπνάτε μετά από ένα άγριο μεθύσι...

Έκανα λάθος;

Όταν στις 4 του Νοέμβρη ο Μπαράκ Ομπάμα εκλεγόταν στην προεδρία των ΗΠΑ, λογω της πολιτικης μου τοποθέτησης και της εγγενούς τάσης μου για αμφισβήτηση είχα ταχθεί στο στρατόπεδο των αρκετά συγκρατημένων όσον αφορα τις προσδοκίες από το γεγονός. Δυστυχώς τα μάτια μου έχουν δει πολλά και σε επίπεδο πολιτικής όσο και ανθρώπινης ζωής οπόταν η δυσπιστία μου έχει ανέβει σε υπεβολικά ψηλά επίπεδα(σε σημείο που οι φίλοι μου να με χαρακτηρίζουν αντιδραστικό). Όμως από την άλλη, δυσανασχετώ με τις ασπρομαυρες προσεγγισεις τυπου "'Αλλαξε ο Μανολιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς", οι οποίες ευδοκιμούν ιδιαίτερα στον δικό μου πολιτικό χώρο. Θεωρώ ότι έστω και η παραμικρή αλλαγή στην απόχρωση έχει σημασία. ακόμη και η αλλαγή στην ζωή μερικών ανθρώπων είναι μεγάλο επίτευμα. Γι αυτό το λόγο αποφάσισα να παρακολουθώ κάπως τις εξελίξεις ουτως ώστε να διαμορφώσω μια καλύτερη αντίληψη.

Δεν μπορω να μήν παραδεχτώ ότι ο Ομπάμα έχει επιδείξει αξιοσημείωτο έργο σε μόλις ένα μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων του. Δυστυχώς η μόνη λίστα που βρήκα που να έχει μαζεμένες τις ενέργειες του ήταν από τον guardian για τις πρώτες δεκαπέντε μέρες(κλίκ εδώ) στην οποία ήδη συμπεριλαμβάνονται πολύ σημαντικά μέτρα όπως το κλείσιμο του Γουαντάναμο και το Πακέτο ανάκαμψης της Αμερικανικής οικονομίας. Να τονιστεί ότι σε αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ που ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες. Ο Ομπάμα είχε τα κότσια λάβει μέτρα που ακόμη περιμένουμε από τους δικούς μας κομμουνιστες να λάβουν (Θα μου πείτε τώρα εδώ δεν μπορούν  να ελέγξουν τον Κουλία, επανάσταση θα κάμουν;  ). Είναι αξιοσημείωτο ότι οι συντηρητικοί άρχισαν να τον κατηγορουν ώς κομμουνιστή! Επίσης αξιοσημείωτη είναι η θετική στάση που τηρούν απέναντι του οι πλέον αντιαμερικάνοι ηγέτες όπως ο Ουγκο Τσάβες. Οπόταν ας όψονται οι εν Κύπρο, συνεπαρμένοι από ΚΚΕιστικη ρητορική, σκεπτικιστές και επικριτες του.

Για μένα πάντως  ο πάγος έχει αρχίσει να λιώνει. Το μελλον φυσικά θα δείξει αν έκανα η όχι λάθος στην αρχική μου εκτίμηση. Ελπίζω πως ναι...

Οι φάτσες των δρόμων

Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, που κατοικώ μόνιμα πλέον στην Κύπρο,  περνάω όλο και περισσότερες ώρες καθημερινά στο αυτοκίνητο και στους δρόμους γενικότερα. Αύτο που άρχισα να παρατηρώ έντονα πλέον, κάτι που δεν έκανα πρίν, είναι ότι οι δρόμοι είναι μια ψυχογραφία της κοινωνίας, να μήν πώ Η ψυχογραφία, ιδιαίτερα της κυπριακής κοινωνίας. Στην Κύπρο του σήμερα, η παρουσία στον δρόμο είναι η μεγαλύτερη κοινωνική προβολή.Όλα τα υπόλοιπα έχουν υποβαθμιστεί. Το τί σπίτι έχεις, τί μόρφωση έχεις, το πώς μιλάς, το ποιός είσαι ακόμη και το πόσα χρήματα έχεις τα ξέρουν μόνο όσοι ήδη σε γνωρίζουν έστω και κάπως. Ενώ στον δρόμο είναι διαφορετικά. Εκεί υποχρεωτικά σε βλέπουν ακόμη και αυτοί που δεν θέλουν να σε ξέρουν. Με το ζόρι που λέμε. Άρα η φάτσα σου στον δρόμο είναι το πάν. Το να σταματήσεις στα φανάρια με την καινούργια ΒWM δίπλα από το σαραβαλάκι του κυρίου είναι η απόλυτη ηδονή!  Το να κυκλοφορείς με άπλυτο αυτοκίνητο το Σάββατο είναι ντροπή! Στον δρόμο φαίνονται όλα. Αυτός που θα προσπεράσει και θα μπεί από αριστερά είναι αυτός πού είναι μπροστά από τους άλλους, ο έξυπνος, αυτός που ξέρει να ελισσεται. Αυτός που περνάει με κόκκινο είναι ο ασυμβίβαστος, αυτός που δεν περιορίζεται σε στερεότυπα. Ο τύπος που θα σε κτυπήσει καθώς είσαι σταθμευμένος και θα φύγει είναι αυτός που ξερει να αρπάζει τη τύχη  τα μαλλιά.

Είναι γεγονός ότι η Mercedes, μάρκα πολυτελείας, είναι από τις πρώτες σε πωλήσεις (πρώτη τον περασμένο Οκτώμβριο) μάρκες αυτοκινήτων, σε μια χώρα που ο μέσος μισθός δεν υπερβαίνει τον μέσο ευρωπαικό όρο. Είναι γεγονός ότι είμαστε η πρώτη χώρα σε κατα κεφαλήν αυτοκίνητα στον κόσμο. Είναι γεγονός ότι κατέχουμε μιά από τις κορυφαίες θέσεις στα θανατηφόρα ατυχήματα. Είναι γεγονος ότι μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζει και αναπνέει για την φάτσα της στον δρόμο. Στην Κύπρο του σήμερα είσαι ότι αυτοκίνητο έχεις. Δείξε μου το κάρο σου να σου πώ ποιος είσαι, που λέμε. Όπως διάβασα κάπου κάποτε, για τον Κύπριο το αυτοκίνητο είναι η προέκταση του πέους του (η αιδοίου αντίστοιχα, το φαινόμενο δεν κάνει διακρίσεις σε φ'υλα). Προτιμά να μένει σε τρώγλη αλλά να έχει καλο αυτοκίνητο. Εσείς το χετε σκεφτεί ποτέ; Πόσο νοιάζεστε για την φάτσα σας στον δρόμο; Θα ήθελα να ακούσω και άλλες προσεγγίσεις...